welkom bij de weblog van emmah

een weblog over
- dagelijkse beslommeringen
- de wereld volgens emmah
- terugblikken naar ruim een halve eeuw historie

----------------------------------------------------------------------------------------

het record is aan diggelen

We hebben grandioos goed verkocht afgelopen weekend!!
We kwamen véél later aan dan de bedoeling was en we hadden de winkel nog niet eens helemaal ingericht of de eerste kopers kwamen al, met zaklamp omdat onze tl-lamp kapot was. Zaterdagochtend was het ook weer druk, zo druk dat ik besloot om niet mee te doen aan de wedstrijd. Tijdens de wedstrijd heb ik nog een beetje verkocht. In de loop van de middag kwam AC. Zij zetten vier grote tafels neer en stampten die vol met verkoopwaar. Ze hadden binnen de kortst mogelijke tijd een heleboel aanloop en grinnikten tegen mij, dat wij door hun tenminste ook nog wat aanloop kregen. Ha.... Zij hebben een aanbod wat grotendeels afwijkt van dat van ons en veel mensen kopen bij hen alleen dat wat wij niet hebben.
Zaterdagavond was het nog gezellig druk met de nadruk op gezellig. Warm dus we konden lang buiten zitten en we hadden veel'visite'.
Zondagochtend ook meteen weer druk en in de loop van de dag bleven mensen binnendruppelen én kopen. Ook na de wedstrijd was het weer even erg druk, ondanks het feit dat een aantal mensen in de kantine naar het voetballen ging kijken.
We hebben vandaag een lijst gemaakt en we blijken echt het vorige record véél overtroffen te hebben.
We zullen deze week hard nodig hebben om nieuwe voorraad te kopen en te maken want er is een flinke bres in de voorraden  geslagen en het komend weekend gaan we weer met de winkel op pad.
Het was vooral ook heel gezellig - kopers worden vrienden en vrienden worden kopers. En dat maakt het allemaal zo leuk.


time-out

Vanmorgen bij de arbo-arts geweest. Nadat hij zich eerst opstelde als "wat is dat nou voor flauwekul" draaide hij als een blad aan een boom om toen ik mijn hele verhaal had gedaan. Hij stelde voor dat ik nog tot 26 juni een time-out neem en dan weer volledig ga werken. Ik heb voorgesteld eerst een week halve dagen; dat wordt dan de week van 19 juni. Ik moet dan in de luwte blijven en het werk moet gericht zijn op overdracht en mijn uitstroom. En als ik mijn vrije dagen allemaal op kan nemen ligt mijn laatste werkdag begin juli. Mijn dagen daar zijn geteld Lachend
Hij dacht dat ze wel mee zullen werken aan een flexibele ontslagtermijn en me niet aan de volledige termijn houden als ik eerder werk zou kunnen vinden.
En.... ik heb al weer een héél leuke vacature gezien en bureau C daarover gebeld. Ik hoor misschien vanmiddag nog wat van mijn contactpersoon en anders begin volgende week.
Het zonnetje schijnt.........

dat gaat de goede kant op

Vanmorgen liet de weegschaal 79,5 zien. Ok, er is niet veel af, maar dat gaat ook niet zo snel. Als de trend maar weer naar beneden is.

opluchting

Vandaag een mail gehad van de accountant. Ik heb het hele jaar de tijd om de boekhouding van 2005 in orde te krijgen. Wat een opluchting. Er is nog zoveel werk aan en mijn hoofd staat er op dit moment niet naar. Eerst maar eens zorgen dat ik een nieuwe baan krijg en dan komt die administratie vanzelf. En dit jaar de boel goed bijhouden. Dan is het volgend jaar zo gepiept.
Vandaag weer een aantal facturen kunnen typen, voor het weekend en een voor vandaag. En die heeft meteen meer besteld.

voor alles is een eerste keer

Zo ook voor mijn weblog. Al lang met de plannen rondgelopen en de laatste dagen gezocht naar een gebruiksvriendelijke site. Nu heb ik hier bij Blogse een webstekkie gevonden en is het er toch eindelijk van gekomen. Ik heb altijd zin en behoefte om te schrijven, maar of ik er in mijn drukke bestaan voldoende tijd voor vrij zal kunnen maken, dat zal de toekomst leren. Aan de lay-out moet ook nog een en ander veranderen, maar dat komt nog wel.
De stand van zaken aan de start van mijn bestaan als weblogger:
De relatie met manlief is de laatste tijd onder druk komen staan omdat hij zonder werk is. En natuurlijk ook door de stress op mijn werk. Daarbij komt nog dat manlief nu alle tijd en ruimte heeft om op zijn eigen manier te rommelen. De gigantsiche puinhoop die ik vaak bij thuiskomst aantref werkt dan aardig op mijn zenuwen.
Deze baan heeft eigenlijk nooit echt goed bij mij gepast. En toch heb ik het 15 jaar volgehouden. De laatste paar jaar is het alleen maar slechter geworden door de komst van de chef, die ik hier de Draak zal noemen. Wat de man meteen typeert. Het plezier wat ik van hem in het werk zou moeten hebben (het woord zegt het al) dat heb ik juist door hem helemaal niet meer.
Een week geleden heb ik, zoals dat heet, "in overspannen toestand het huis verlaten". Na een overleg waarin nog eens duidelijk werd hoe de Draak zijn zin doordrijft en zo weinig snapt van mijn werk kwam ik thuis in een grote troep. De rommel van het weekend was nog niet opgeruimd en er was alleen maar bij gekomen. Ik wilde alleen zijn en nadenken wat ik met mijn leven wilde en of ik eigenlijk nog wel wilde leven, dit leven. Ik heb er ook nog aan gedacht een ticket naar Timboektoe te kopen en de tijd en afstand te nemen om na te denken. Maar bij het ochtendgloren bleek dat ik die tijd en afstand niet nodig had. Ik nam een besluit om mijn baan op te zeggen, zonder nieuwe baan en zonder recht op een uitkering. Ik ben terug naar huis gegaan en heb als eerste mijn ontslagbrief geschreven en als tweede op zoek naar ander werk gegaan. En er is al kans op tijdelijk werk met uitzicht op vast. Een kleine kans, maar wel heel leuk werk. Het zou prachtig zijn als dat zou lukken.
Zoon staat op het punt het huis te verlaten om in A. te gaan samenwonen. Deze week is zijn stage overgegaan in vakantiewerk en zogauw hij een appartementje heeft, zal hij in A. naar een vaste baan zoeken. Hij is in de volste overtuiging die snel te vinden. Het vertrouwen van de jeugd, vooral in zichzelf, is soms grenzeloos.
Dochter is een beetje tot rust gekomen nu ze samenwoont in een leuk ingericht flatje in T.
Ons bedrijfje loopt echt lekker op het moment.  Met stijgende verbazing kijken we naar de stijgende omzet. Nu al -binnen een half jaar- bijna net zo veel als heel vorig jaar, het startjaar weliswaar. Het begint wat op te leveren en dat zal goed van pas komen als ik minder ga verdienen in een nieuwe baan want dat zit er wel in. Het zit er niet in dat we met ons bedrijfje ooit voldoende kunnen verdienen om geen baan meer nodig te hebben. Er zit wel erg veel werk in en het kost ook heel veel tijd om alles administratief bij te benen. Heel veel facturen voor kleine bedragen, maar gelukkig af en toe ook een grote order. Voor komend weekend hebben we al zo veel bestellingen dat het weekend niet meer stuk kan. Als we een mooi plekkie en wat aanloop in ons mobiel winkeltje hebben kan er weer een record gebroken worden.....
Het wordt dit weekend in ieder geval schitterend weer voor een wedstrijd en kamperen.
Onlangs is op de weegschaal de 80-kilo-grens overschreden dus ik ben weer aan het lijnen gegaan. Dat kan mooi samengaan met de bezuinigingen die op stapel staan.